Film ‘Het Zweet druipt langs de muren’ over de Piek: 55 jaar vechten tegen sluiting en geldgebrek

‘Het zweet druipt van de muren’ was zaterdag een van de vele films die in première gingen op Film by the Sea. In deze documentaire speelt het ruim 55 jaar oude Podium de Piek de hoofdrol. Nu zal het roemruchte en vele malen met sluiting bedreigde poppodium naar verwachting verhuizen naar de Machinefabriek. Oud-vrijwilligers en beroepskrachten blikken terug, van wie sommigen met gemengde gevoelens.

In de Machinefabriek moet de Piek uitgroeien tot een professioneel poppodium voor Vlissingen. Hoewel de verhuizing nog geen gelopen koers is, is het wel een mooie aanleiding om terug en vooruit te blikken. De film is gemaakt door Jos Bierings en Marieke Spee. Ze spraken met vele betrokkenen. Hoofdpersonage is, naast de Piek zelf, toch wel Jaap van Boven. Tot voor kort was hij voorzitter, penningmeester én muziekprogrammeur. In die hoedanigheid was hij ook aanspreekpunt voor de gemeente en adviesbureaus, wat hem niet in de koude kleren ging zitten. Begin dit jaar belandde hij met een hartinfarct in het ziekenhuis. Inmiddels is hij terug op de been, maar heeft hij wel stappen terug gedaan.

Geschiedenis
De Piek zag in 1970 het levenslicht als jeugdherberg in het Groene Woud, in een voormalig schoolgebouw. Je kon er overnachten voor een piek, vandaar de naam. Na enkele jaren verhuisde het naar de huidige locatie aan de Hellebardierstraat. Daar was een leegstaand voormalig militair hospitaal uit 1785. In de documentaire kijken enkele vrijwilligers van het eerste uur terug op die periode. Op die plek groeide de Piek uit tot een pleisterplaats voor liefhebbers van alternatieve, vaak tegendraadse muziek.

De toen nog piepjonge -later wereldberoemde- Schotse popgroep Simple Minds, de freaks van Gong en Henry Cow, Tröckener Kecks, Eddie and the Hotrods, Claw Boys Claw en niet te vergeten Herman Brood speelden er. Daarnaast vonden buitenbeentjes er een plek om onder gelijkgestemden te kunnen zijn. Zanger Pascal Jacobsen van Bløf kwam er als jonge muzikant voor concerten en jamsessies. Hij benadrukt in de film het grote belang van zaaltjes als de Piek voor een stad.

Gesloten
Maar de Piek was altijd een stiefkindje van de gemeente Vlissingen. “Bestaat de Piek dan nog?”, hoor je nogal eens uit de mond van Vlissingers die er zelf nooit of zelden zijn binnen geweest. Meermaals was het podium voor korte of langere tijd gesloten, onder meer wegens geluidsoverlast. Als onderdeel van de Cultuurwerf blies de Piek bijna z’n laatste adem uit. Oud-beheerder Ellen Gellman kijkt met warme gevoelens terug op haar tijd in de Piek, maar ook met verbittering over de wijze waarop bij de gemeente en de Cultuurwerf met mensen werd omgegaan. Over de aanstaande verhuizing heeft ze gemengde gevoelens. Gellman is bang dat de geest van de Piek niet mee zal verhuizen.

Vrijwilligers
De Cultuurwerf is inmiddels ter ziele, maar dankzij een grote groep vrijwilligers onder leiding van Henk Postma en later Jaap van Boven blijven gebouw en organisatie letterlijk overeind. Samen regelen zij de programmering, de catering, staan ze achter de bar of garderobe, doen ze het licht of geluid of houden ze de website in de lucht. De filmers spraken niet alleen met betrokkenen, maar waren ook bij vergaderingen van vrijwilligers en met ambtenaren. Een klusgroep houdt intussen ook het gebouw letterlijk overeind. Om het onderhoud heeft de gemeente Vlissingen zich als eigenaar nooit echt bekommerd. Voor hoelang de Piek nog daar kan blijven en wat de toekomst brengen moge, dat is het grote vraagteken dat boven de film hangt.

De première van ‘Het zweet druipt van de muren’ viel onder de noemer ‘Zeeuws Licht’. De documentaire werd zaterdag vooraf gegaan door twee korte films ‘Fallen Angels’ en ‘Ruziemakers’. De films zijn dinsdagavond en zaterdagochtend nogmaals te zien bij Film by the Sea.

Beeld uit de film. (foto: archief de Piek)